O szkole

O nas

W budynku naszej szkoły pierwotnie znajdowała się szkoła podstawowa nr 15 im. Anieli Krzywoń. Od września 1988 zostało utworzone Liceum Wychowania Przedszkolnego oraz Studium Nauczycielskie. Z dniem 1 września 1991 powstało III Liceum Ogólnokształcące, a 17 listopada 1998 roku w  naszej szkole odbyła się uroczystość nadania imienia Stanisława Wyspiańskiego.

Po mszy świętej w kościele p.w. Świętej Rodziny, w budynku szkolnym uroczyście odsłonięto tablicę pamiątkową z wizerunkiem patrona.

Dalsza część uroczystości odbyła się w Teatrze Małym. Uczniowie przygotowali spektakl na motywach twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Nasz uczeń - Michał Krajewski, skomponował muzykę do wiersza Stanisława Wyspiańskiego. Utwór został zaprezentowany podczas uroczystości w Teatrze.

III LO im. Stanisława Wyspiańskiego w Tychach jako szkoła coraz bardziej efektywna, przyjazna, nowatorska ….

Oferujemy:

  • profesjonalną kadrę pedagogiczną, z uprawnieniami egzaminatorów maturalnych
  • zwiększoną liczbę lekcji matematyki
  • system międzyklasowego nauczania języków obcych
  • pomoc pedagoga szkolnego
  • rozwój zainteresowań
  • wycieczki językowe
  • stypendia sportowe
  • imprezy integracyjne
  • aktywne uczestnictwo w konkursach, wystawach, prelekcjach, wyjazdach plenerowych

Realizujemy projekty współfinansowane ze środków Unii Europejskiej:

  • „Czwarta Władza z klasą. Szkolny koncern medialny” - nasze liceum zostało zakwalifikowane jako jedyna szkoła z Tychów wraz z 53 innymi z województw małopolskiego, podkarpackiego i śląskiego./ w trakcie trwania /
  • Comenius – Socrates „Międzykulturowe kompetencje w szkolnych programach nauczania” którego realizację zaplanowano na lata 2009 / 2011. Partnerzy projektu : Turcja, Grecja, Hiszpania, Polska, Włochy, Bułgaria, Rumunia.
  • Socrates - Comenius – „Krajobrazy i ludzie mojego regionu” Partnerzy projektu : Finlandia, Grecja, Litwa, Polska, Portugalia, Rumunia, Turcja, Islandia./ zakończony /

Organizujemy konkursy:

  • „MISHMASH” - konkurs językowy o zasięgu rejonowym
  • „Jeśli potrafisz” - interdyscyplinarny konkurs młodych talentów

Wydajemy:

  • gazetkę „Przecieki” – kilkakrotnie nagradzaną w Wojewódzkim Przeglądzie Pism Uczniowskich Szpalta

Patron szkoły

Stanisław Wyspiański (ur. 15 stycznia 1869 w Krakowie, zm. 28 listopada 1907 tamże) – polski dramaturg, poeta, malarz, grafik i architekt. Geleria prac artysty jest dostępna TUTAJ

Urodził się w rodzinie rzeźbiarza Franciszka Wyspiańskiego i Marii z Rogowskich. Matka zmarła kiedy Wyspiański miał siedem lat, a ponieważ ojciec nie potrafił sprawować nad nim odpowiedniej opieki, od 1880 roku wychowywał się u bezdzietnych wujostwa Kazimierza i Joanny (Janiny) Stankiewiczów, traktowany jak ich własne dziecko. Stankiewiczowie należeli do wyższej warstwy mieszczaństwa, a ich dom uchodził za wysoce kulturalny. Bywał u nich między innymi Jan Matejko. Wyspiański uczył się w mającym wielowiekowe tradycje gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie wykłady odbywały się w języku polskim, a dużą wagę przywiązywano do nauki historii Polski i historii literatury polskiej, lecz przez 8 lat nauki niczym się nie wyróżnił. W czasie pobytu w szkole nawiązał koleżeńskie stosunki z Józefem Mehofferem, Lucjanem Rydlem, Stanisławem Estreicherem, Henrykiem Opieńskim i Jerzym Żuławskim.

Pierwsze próby literackie Wyspiańskiego to interpretacja dramatyczna obrazu Matejki Batory pod Pskowem w roku 1886.

W 1887 Wyspiański zapisał się na wydział filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego – gdzie w latach 1887–1890 i 1896–1897 był słuchaczem wykładów z historii, historii sztuki i literatury – i rozpoczął studia malarskie w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, której dyrektorem był w tym czasie Jan Matejko. Jako wyróżniającemu się uczniowi, Matejko powierzył mu współudział w wykonaniu zaprojektowanej przez siebie polichromii w odnawianym kościele Mariackim. W roku 1890 artysta udał się w podróż zagraniczną po Europie – jej trasa wiodła przez Włochy i Szwajcarię do Francji, a dalej do Niemiec i Pragi czeskiej. W latach 1891–1894 trzykrotnie przebywał w Paryżu, uczył się w prywatnej Academie Colarrosi i wiele malował. Żył wówczas w trudnych warunkach materialnych korzystając ze stypendium Szkoły Sztuk Pięknych. W tym czasie zetknął się z Władysławem Ślewińskim, z Gauguinem i „nabistami”, silne wrażenie wywarło na nim malarstwo Pierre'a Puvisa de Chavannes, a zwłaszcza freski w Panteonie. W tym czasie stale malował, jednocześnie jednak jego uwagę coraz bardziej przyciągał teatr. Uczęszczał na spektakle operowe, oglądał przedstawienia klasyków francuskich, interesował się tragedią antyczną i dramatami Szekspira. Powstały wówczas próby własnych dramatów Wyspiańskiego: Królowa Polskiej Korony i wstępne redakcje Legendy, Warszawianki, Daniela i Meleagra. Utwory artysta kończył już w Krakowie, dokąd wrócił na stałe w sierpniu 1894 roku. Pod koniec lat 90. XIX wieku artysta odegrał istotną rolę w ruchu modernistycznym. Zaprojektował i częściowo wykonał polichromię w restaurowanym kościele Franciszkanów złożoną z motywów kwiatowych, heraldycznych i geometrycznych oraz witraże: bł. Salomei i św. Franciszka oraz Boga Ojca zatytułowany Stań się. Zdobył Nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności za pejzaże z kopcem Kościuszki. Jako malarz i dekorator nawiązał współpracę z Teatrem Miejskim w Krakowie pod dyrekcją Tadeusza Pawlikowskiego. Wkrótce na jego scenie rozwinął swoją twórczość dramatyczną.

W Krakowie nawiązał współpracę z towarzystwem Sztuka, a w połowie 1898 roku objął stanowisko kierownika artystycznego tygodnika Życie, w którym redaktorem naczelnym był Stanisław Przybyszewski.

Jednak ani ogłoszenie drukiem Legendy w roku 1897, ani pierwsze dzieła malarskie nie przyniosły Wyspiańskiemu większego uznania. Podobnie bez echa minęło wydanie Meleagra (1898). Dopiero wydanie Warszawianki zyskało mu szerszy rozgłos (wydanie w Życiu w roku 1898, a osobno w 1901) – dziełem tym Wyspiański zapoczątkował serię dramatów narodowych.

W roku 1899 ukazały się dramaty Protesilas i Laodamia, Klątwa i Lelewel, a w roku 1900 Legion. W roku 1900 Wyspiański poślubił Teofilę Spytkównę. W listopadzie tegoż roku wziął udział w weselu swego przyjaciela Lucjana Rydla w Bronowicach. Na kanwie tego wydarzenia powstało słynne Wesele wydane w roku 1901, które przyniosło Wyspiańskiemu sławę i uznanie.

W roku 1903 artysta wydał trzy nowe dzieła: Wyzwolenie, Achileis i Bolesław Śmiały. W następnym roku ukazało się nowe opracowanie Legendy (tzw. Legenda II), Noc listopadowa oraz Akropolis.

W latach następnych Wyspiański zajmował się dokończeniem utworów dawniej rozpoczętych i pracą nad nowymi. W roku 1907 ukazały się Skałka, Powrót Odysa oraz Sędziowie i przeróbka Cyda Corneille'a, pośmiertnie w 1910 tłumaczenie Zairy Woltera.

W roku 1906 Wyspiański został profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, był także członkiem krakowskiej Rady Miejskiej.

W ostatnim okresie życia schorowany i niedomagający fizycznie artysta leczył się w Rymanowie i Bad Hall, a potem przeniósł się do swojej chaty we wsi Węgrzce. Wyspiański chorował przez wiele lat i zmarł na nieuleczalną wówczas kiłę.

Pogrzeb Wyspiańskiego w Krakowie w 1907 stał się manifestacją narodową. Pochowany został w Krypcie Zasłużonych na Skałce.

W Krakowie znajduje się Muzeum Stanisława Wyspiańskiego w Kamienicy Szołayskich, jest to oddział Muzeum Narodowego w Krakowie.

Sejm ustanowił rok 2007 Rokiem Stanisława Wyspiańskiego.